ساحل امید

ای نهان در پیکرم چون جان شده

همچو بوی گل به گل پنهان شده

آه ای بالا ترین سوگند من

ای نهان در گریه و لبخند من

                                                   ای شکوه آسمان در چشم تو

                                                    ای فدای قهر و ناز وخشم تو

                                                    ای بهشت دلکش موعودمن

                                                     خون گرم زندگی در پودمن

                                                                                              ای تمنای دل تنهای من

                                                                                             ای چراغ روشن شبهای من

                                                                                             گر که یاران غافلند از یاد من

                                                                                            ازدل دیوانه ی ناشاد من

عشق تو چون در دلم باشد چه غم

چون که تا روز قیامت با توام

 خلق می گویند گر او یارتوست

 مایه ی غم ازچه در اشعار توست

                                         گر دل او با دل تنگت یکیست

                                          ناله های حسرتت پس چیست چیست؟

                                           آه من دیوانه ام دیوانه ام

                                          جزتو از خلق جهان بیگانه ام

                                                                                      دوستت دارم تومی خواهی مرا

                                                                                       باز می ترسم نمی دانم چرا

                                                                                       وای اگر روزی فراموشم کنی

                                                                                       باغم هجران هم آغوشم کنی

وای اگر نامم بمیرد برلبت

 یا فرو بنشیند این سوز تبت

 آه می ترسم شبی طوفان شود

 ساحل امید من ویران شود

                                                                          گر ز دریا قطره ای هم کم شود

                                                                           مرغ دریا سینه اش پر غم شود

                                                                           ای دلت دریای پاک و روشنم

                                                                           مرغ بوطیمار این دریا منم