مرگ من روزی فرا خواهد رسید

                 در بهاری روشن ز امواج نور

                                 در زمستانی غبار آلود و دور

                                                  یا خزانی خالی از فریاد و شور

 مرگ من روزی فرا خواهد رسید

                  روزی از این تلخ و شیرین روزها

                                      روز پوچی همچو روزان دگر

                                                   سایه ای ز امروزها، دیروزها!

دیدگانم همچو دالان های تار

                 گونه هایم همچو مرمرهای سرد

                                     ناگهان خرابی مرا خواهد ربود

                                                  من تهی خواهم شد از فریاد و درد

می خزند آرام روی دفترم

               دستهایم فارغ از افسون شعر

                                   یاد می آرم که در دستان من

                                                  روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند هردم به خویش

            می رسند از ره که در خاکم نهند

                              آه شاید عاشقانم نیمه شب

                                                 گل به روی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یکسو می روند

              پرده های تیره ی دنیای من

                                چشم های ناشناسی می خزند

                                                روی کاغذها و دفتر های من

در اتاق کوچکم پا می نهند

               بعد من با یاد من بیگانه ای

                               در بر آیینه می ماند به جای

                                                تار مویی نقش دستی شانه ای

میرهم ازخویش و می مانم ز خویش

               هرچه برجا مانده ویران می شود

                               روح من چون بادبان قایقی

                                              در افقها دور و پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکیب

                روزها و هفته ها و ماه ها

                          چشم تو در انتظار نامه ای

                                             خیره می ماند به چشم راه ها

لیک دیگر پیکر سرد مرا

              می فشارد خاک دامن گیر خاک

                        بی تو دور از ضربه های قلب تو

                                              قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعد ها نام مرا باران و باد

             نرم می شویند از رخسار سنگ

                         گور من گمنام می ماند به راه

                                         فارغ از افسانه های نام و ننگ.

                                                                                               فروغ فرخزاد