مرگ من روزی فرا خواهد رسید

                 در بهاری روشن ز امواج نور

                                 در زمستانی غبار آلود و دور

                                                  یا خزانی خالی از فریاد و شور

 مرگ من روزی فرا خواهد رسید

                  روزی از این تلخ و شیرین روزها

                                      روز پوچی همچو روزان دگر

                                                   سایه ای ز امروزها، دیروزها!

دیدگانم همچو دالان های تار

                 گونه هایم همچو مرمرهای سرد

                                     ناگهان خرابی مرا خواهد ربود

                                                  من تهی خواهم شد از فریاد و درد

می خزند آرام روی دفترم

               دستهایم فارغ از افسون شعر

                                   یاد می آرم که در دستان من

                                                  روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند هردم به خویش

            می رسند از ره که در خاکم نهند

                              آه شاید عاشقانم نیمه شب

                                                 گل به روی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یکسو می روند

              پرده های تیره ی دنیای من

                                چشم های ناشناسی می خزند

                                                روی کاغذها و دفتر های من

در اتاق کوچکم پا می نهند

               بعد من با یاد من بیگانه ای

                               در بر آیینه می ماند به جای

                                                تار مویی نقش دستی شانه ای

میرهم ازخویش و می مانم ز خویش

               هرچه برجا مانده ویران می شود

                               روح من چون بادبان قایقی

                                              در افقها دور و پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکیب

                روزها و هفته ها و ماه ها

                          چشم تو در انتظار نامه ای

                                             خیره می ماند به چشم راه ها

لیک دیگر پیکر سرد مرا

              می فشارد خاک دامن گیر خاک

                        بی تو دور از ضربه های قلب تو

                                              قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعد ها نام مرا باران و باد

             نرم می شویند از رخسار سنگ

                         گور من گمنام می ماند به راه

                                         فارغ از افسانه های نام و ننگ.

                                                                                               فروغ فرخزاد

                  *کلمات قصار از علی (ع)

*مردم چون کاروانیانی اند که آنان را در حال خواب همی برند.

*از دست رفتن دوستان غربت است.

*اگر آنچه خواستی نشد با ان حال که هستی بساز.

*درشگفتم از کسی که از رحمت خدا نومید می شود در حالی که می تواند آمرزش خواهد.

*مرگ نزدیک است و فرصت صحبت بایاران اندک.

*هنگامی که خشمگین می شوم چه هنگام خشم خود را فرو نشانم؟آیا زمانی که از انتقام درمانده ام وبه من گویند: کاش صبر می کردی؟!یاآنگاه که بر انتقام توانایم وبه من گویند:کاش عفو می کردی؟!

*آبروی تو جامد است,خواهش آنرا فرومی ریزد پس بنگر آبرویت را نزد که می ریزی.

*کسی که سخنش حکمت امیز است خاموشیش سود ندارد همان گونه که سخن گفتن نادان رافایده ای دربر نیست.

------------------------------------------------------

*خداوندا، بیامرز آن گناهان مرا که تو داناتر به آنها از منی.اگر بار دیگر مرتکب شدم تونیز بار دیگر از من در گذر.ای خدا, اگر با خود وعده کرده ام که در طاعت تو کوتاهی نکنم و به وعده ی خود وفاننموده ام مرا ببخش.بارخدایا، اگر به زبان به تو تقرب جسته ام و به دل خلاف آن کرده ام، بر من مگیر.

بارالها!هر اشارت کنایه آمیز را که به گوشه ی چشم کرده ام، و هر سخن نابه جارا که از دهانم بدر رفته است و نیز خواهش های دل ولغزش های زبانم را بر من ببخشای!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

قسمت دوم:

۲۰ جمله کوتاه از دکتر شریعتی

1.     آنکه زیباتر سخن میگوید, کسیست که زیباتر هم می اندیشد و آنکه بهترین تعبیر را برای ادای مفهومی یا احساسی برگزیده است, کسیست که آن مفهوم و احساس را به بهترین گونه اش, تلقی کرده است

2.     دنیا را بد ساخته اند کسی را که دوست داری تو را دوست نمی دارد ، کسی که تو را دوست دارد تو دوستش نمی داری ، اما کسی که تو دوستش می داری و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئین هر کز به هم نمی رسند و این رنج است.

3.     به من بگو نگو ، نمی گویم؛
اما نگو نفهم ، که من نمی توانم نفهمم
من می فهمم!!

4.     انسان بیش از زندگیست آنجا که هستی به پایان می رسد او ادامه میابد...(شریعتی)

 5.     حرفهایی است برای گفتن و حرف هایی برای نگفتن،
که هرگز سر به ابتذال گفتن فرو نمی آورند .
و سرماییه ماورایی هر کس، به اندازه حرف های ناگفته اوست ...

۶.دلی که از بی کسی غمگین است ، هر کسی را می تواند تحمل کند.

 ۷.ارزش عمیق هر کسی به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد.

۸.اگر پیاده هم شده است سفر کن ، در ماندن می پوسی.

۹.هر کسی را نه بدان گونه که هست احساسش می کنند ، بدان گونه که احساسش می کنند ، هست.

۱۰.اگر قادر نیستی خود را بالا ببری همانند سیب باش تا با افتادنت اندیشه‌ای را بالا ببری

۱۱.امید، درمانی است كه شفا نمی دهد، ولی كمك می كند تا درد را تحمل كنیم( دکتر شریعتی)

 خداوندا نمی دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است

 چه زجری می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است ( دکتر شریعتی )

 ۱۴.چه امید بندم در این زندگانی
که در نا امیدی سر آمد جوانی
سرآمد جوانی و مارا نیامد
پیام وفایی از این زندگانی

 ۱۵.چو کس با زبان دلم آشنا نیست
چه بهتر که از شکوه خاموش باشم
چو یاری مرا نیست همدرد بهتر
که از یاد یاران فراموش باشم

 ۱۶.سياست در برابر صداقت ديگران خيانت و صداقت در برابر سياست ديگران حماقت است.

 ۱۷.چه فاجعه ای است که باطل به دستی عقل را شمشیر می گیرد و به دستی شرع را سپر

 ۱۸.خدایا:مرا همواره،آگاه و هوشیاردار،تا پیش از شناختن درست و کامل کسی یا فکری-مثبت یا منفی-قضاوت نکنم

 ۱۹.هر کس آنچنان میمیرد که زندگی می کند.

 ۲۰.اگر روزی تهدیدت کردند، بدان در برابرت ناتوانند! اگر روزی خیانت دیدی، بدان قیمتت بالاست! اگر روزی ترکت کردند، بدان با تو بودن لیاقت می خواهد

قبله ی عشقی یا خدای منی؟

شور عشق و جوانی تویی تو

مراد من از زندگانی تویی تو

اگر جویم مه تو بر بام آیی

اگر نوشم می تو در جام آیی

به چشمت که بی تو زجان سیرم

نگاهی نگاهی که می میرم

زعشقت حاصل من نشد جز نام و رازی

که در این بستر غم دل من رنگ شادی

                                                   نمی گیرد

بیا این دم آخر رها کن گفت و گورا

نگاهی به راهی کن مرنجان دل او را

                                                  که می میرد

دگر چون نی ناله ها نکنم

شکوه ی عشقت با خدا نکنم

چون که بوی وفایی نداری

دل و جان درد آشنایی نداری

به چشمت که بی تو زجان سیرم

نگاهی نگاهی که می میرم

کلمات قصارامام علی (ع):

مرگ آری، خواری و پستی نه ،به اندک ساختن ودست به سوی این و ان دراز نکردن.

ان کس که اگر بنشیندچیزی به دستش نیاید اگر هم بایستد چیزی ندهندش.

روزگار دو روز است: روزی به زیان توست و روزی به سود تو.

روزی  که به سود توست سرمست مشو و روزی که به زیان توست صبر پیشه ساز.

                                  -------------------------------------------------------------

کسی که چیزی از او درخواست شده آزاد است تا زمانی که وعده نداده است.

                               -----------------------------------------------------------------

چنان نیست که خدا درِ شکر را به روی بنده ای بگشاید و در افزون شدن نعمت را به رویش ببندد، وممکن نیست که در دعا را بگشاید و در اجابت را ببندد، و محال است که در توبه را بگشاید و در آمرزش را ببندد.

                            ------------------------------------------------------------------

 سخن را تا بر زبان نیاورده ای دربند توست ، چون بر زبانش آوردی تو در بند آنی، پس زبانت را چون طلا و نقره ات حفظ کن، چه بسا یک کلمه نعمتی را بر باد داده نقمتی راپیش آورده.

                           کی آیی به برم

                           ای شمع سحرم

                            در بزمم نفسی

                  بنشین تاج سرم تا از جان گذرم

                             پا به سرم نه

                            جان به تنم ده

                چون به سر آمدعمر بی ثمرم

                      نشسته بر دل غبار غم

خوبین؟… خوشین؟…چه خوب…خدارا شکر

ولی الان یکی بینمونه که خیلی حالش گرفتست

اگه الان ما درکش نکنیم و به دادش نرسیم خدا می دونه چی به سرش میادشایدم حق داشته

 باشه...

می تونین حدس بزنین کی تو ذهنمه؟

ای ول عزیز زدی تو خال ­­­» سمیرا خانوم (مدیر وبلاگ معبد مرگ)

ولی این یکی را عمرا بتونین حدث بزنین که چرا ؟…

خوب خودم الان واستون میگم.

راسیاتش…

سال تحصیلی جدید داره آغاز میشه وما(دانشجوهای بدبخت) باید کم کم آماده ی رفتن بشیم

ولی آخه سمیرای ما با دوریه  خاله جونش چه کار کنه؟

می دونین الان دلش خون… شاید حتی جواب هیچ کسی راهم نده!!…

شایدم   !!!

احتمالا الان رفته تو اتاقش دررا قفل کرده داره هق هق گریه میکنه!!!…

چطوری طاقت بیاره؟

ما که رفتنی شدیم ولی بچه ها خواهشن تنهاش نذارین

برید دلداریش بدید

بگید غصه نخره تا چشم به هم میزنه عزیزش بر می گرده…

بگید خدا بزرگه …

شما نمی دونین الان اون چی می کشه…

سمیرا خانوم را اول به دست خدا و بعد به دست شما سپردم…

ببینم چه می کنین...

حق یارتون

فعلا

مرگ هم حادثه است

مثل افتادن برگ

 که بدانیم پس از خواب زمستانی خاک

                                                        نفس سبزبهاری جاریست.